اشـعارعـاشــورایی عاصـــــم زنجـانـی
وبلاگ ادبی شاعر عاشورایی_عاصم زنجانی(طاب ثراه) ----------
شنبه 04 شهریور 1396 :: 08:25 ::  نويسنده : ---- محمدجواد امیدی ----

 

                 

   

 

                                                      قـــربـان وليئـــي

 

                                    ضربان ذات«عطش نامه»

 

گوش كــــن بانگ آســــــماني را
بنـــــگـــر آفاق بیــــــــــــکرانی را
از کــــران تا به بیـــکران نور است
بنگر این ظاهری که مستور است
بشـــــنو از بانگ باد هـــو هـــو را
وز قنــــــاری تـــــــــــــــــرنم او را
این دو قمـــــــری که روی دیوارند
چه هیاهـــــوی ســــــاکتی دارند
می‌رونــــــــد و چه رفتنـــی دارند
كه دمـــــادم شکفتنــــــــی دارند
جویبــار است هـــــر چه می‌بینی
رهســــپار اسـت هرچه می‌بینی
اشــــتیاقــــی نهفتــــــه در ذرات
مـــی‌کشــــــــد ذره ذره را تا ذات
گوش کـــــن بانگ رود مــــــی‌آید
بانگ از تار و پــــــــــــود مــــی‌آید
شور موسیقی حیـــات است این
ضـــربان ظهـــــــور ذات است این
ذات خامـــــــوش گرم گفتار است
طـــور ماییــــم و وقت دیدار است
وقت فرخنــــــــده فــــــروپاشــی
    واقف از وقت خــــود اگـــر باشی...

 

                                «در حال تكميل ميباشد»




دوشنبه 19 تیر 1396 :: 11:41 ::  نويسنده : ---- محمدجواد امیدی ----

لا وجد في وجودي لا خير في كلامي

العفـــــو و الكـــــرامه ارجو من الكرام




یکشنبه 13 اردیبهشت 1394 :: 10:23 ::  نويسنده : ---- محمدجواد امیدی ----

 

 

    




 

          مثنوي

 

خسرو اورنگ شهرستان عشق

داده فرمان تا دهم اعلان عشق

آنکه موجودات را باشد خدا

نیست ذاتش  از صفاتِ وی جدا

نَحنُ أقرب گفته در قرآن عشق

تا بفهماند به جان عنوان عشق

یعنی ای انسان با عزّ و شرف

کن توجه یک زمانی این طرف

بر تو نزدیک است تار گردنت

که از او باقی است جان اندر تنت

لیک من نزدیکم از آن رگ به تو

وآگهم از سرّهایت مو به مو

بودم اندر صلب با بت یار تو

هم به بطن مادرت غم خوار تو

پرورش دادم ترا در روز و شب

تا به دنیا آمدن کردی طلب

چون به دنیا آمدی گریان و زار

جانت اندر تن نمی جستی قرار

عور بودی جامه کردم در برت

کور بودی خویش گشتم رهبرت

چون همه اعضایت از لحم و عظام

ألطف از گل بود هم باریک و خام

پس لهذا از دو پستانهای مام

شیر صافت دادم اندر صبح و شام

مهربانت کردم از لطف امّ و باب

تا به هر نیک و بدت کردند تاب

استخوان هایت چو شد سخت و متین

دادمت دندان چو دُرهای ثمین

هر طعامی را که کردی خواهشش

آن زمان کردم برایت حاضرش

نازها کردی کشیدم ناز تو

سوزها کردی شدم دمساز تو

بی زبان بودی نمودم ناطقت

بر سخن گویان نمودم لاحقت

عقل و فهمت دادم  از لطف ازل

تا کنی ادراک معلول وعلل

قدّ چون سرو و رُخی چون آفتاب

کردم ارزانی ترا  ای  ذولباب

قوّه ی بازو کرامت کردمت

پنجه ی شیر افکنی بخشیدمت

ماسوایت هر چه هست از بیش و کم

بهر تو آوردم از کتم عدم

تا تو ما را باشی  و ما زان تو

عشق ما ورزد دل و هم جا تو

این حیات بی ثباتت ای فرید

بسته باشد بر همان حبل الورید

گر شود حبل الوریدت منقطع

زندگی باشد برایت ممتنع

همچنان دوریّ تو از قُرب ما

از حیات باقی ات سازد جدا

بر هلاک دایمی نایل شوی     ادامه دارد

خوار و زار و عاجل و آجل شوی

غیر ما هر آنچه  بینی فانی اند

جز کسانی که ز عشقم باقی اند

عشق غیری را ز دل اخراج کن

سوی عرش عشقِ  ما معراج کن

هین بیا نهِ روی خود بر کوی ما

بر گشا چشم دلت بر روی ما

هین بیا در بارگاه قدس ما

تا  شوی حیران ز جاه  قدس ما

کن تماشا بر جلال و شاهیم

بر مقام و رتبه ی اللّهیم

کن نظاره بر جمال لم یزل

بین چسان جلوه کند حسن ازل

وارهان خود را ز قید بندگی

شاه شو در کشور  پایندگی

زین سرای  محنت و درد و عنا

وارسان خود را به دارالوصل ما

از می جام  وصالم مست باش

تا ابد از هستی ما هست باش

ما شهیم و تو چو شهباز شهان

شاهبازانند همراز شهان

شاهبازا مسکن تو دست ماست

از ازل پای دلت پا بست ماست

شاهبازا پر بزن پرواز کن

خویشتن را با شهت دمساز کن

چون حسین آن شاهباز عشق ما

خویش را کن سر فراز عشق ما

آن مه چرخ فنا فی الله ما

دست شست از زندگی در راه ما

عشق بازی کرده در میدان عشق

تا که شد در ملک دین سلطان عشق

وجه ما را دید و شد بی خود ز خود

وجه خود از  خون دل رنگین نمود

سرخ رو شد عازم کوی وصال

تا رسد بر محفل عزّ و جلال

آن چنان سر مست شد از جام عشق

شد قتیل تیغ خون آشام عشق

در رضایم بر دم تیغ عناد

از وفا حبل الوریدش را نهاد

شد وجودش در رهم صد چاک چاک

تشنه لب بسپرد جان در روی خاک

بهر سیر عالم معنای عشق

شد سرش بر نیزه در بیدای عشق

چون سرش در نوک نی تدویر کرد

از زبان ما به ما تکبیر کرد

یعنی اعظم از همه اشیاست عشق

برتر از دنیا و مافیا است عشق

چونکه منزل در کنار دیر کرد

هر مقام عشق ما را سیر کرد

تا که او ما گشت و ما از جای او

ام حسب گفتیم از لب های او

قصه ی عشق حسینم را اگر

سر به سر گو یم بسوزد خشک  و تر

کن تو او را پیروی در عشق ما

تا ز عشاقان شوی در عشق ما

                                                                                                   




 

  

 

   محمد صادق امیری ملقب به ادیب الممالک فراهانی

  (1277 هجری قمری – قریه ی گازران توابع فراهان/ 1336 هجری قمری -تهران)   آرامگاه :ری -حرم حضرت عبدالعظیم

 

   ترکیب بند عاشورایی

 

باد خزان وزيد به بستان مصطفي

پژمرد غنچه ‏هاي گلستان مصطفي

درهم شکست قائمه‏ ي عرش ايزدي

خاموش شد چراغ شبستان مصطفي

دور از بدن به دامن خاک سيه فتاد

آن سر که بود زينت دامان مصطفي

انگشت بهر بردن انگشتري بريد

ديو دغل ز دست سليمان مصطفي

بيجاده ‏گون شد از تف گرما و تشنگي

ياقوت و لعل و لؤلؤ و مرجان مصطفي

تا چوب کينه خورد به دندان شاه دين

از ياد شد شکستن دندان مصطفي

بوي قميص يوسف گل پيرهن وزيد

زد چاک دست غم به گريبان مصطفي

دار السلام خلد که دار السرور بود

شد زين قضيه کلبه ‏ي احزان مصطفي

يکباره آب کوثر و تسنيم و سلسبيل

خون شد ز اشک ديده گريان مصطفي

طوبي خميده و حور پريشان نمود موي

از آه سرد و حال پريشان مصطفي

در موقع دني فتدلي که شد دراز

دست خدا به بستن پيمان مصطفي

پيمانه ‏اي ز خون جگر بر نهاد حق

بعد از قبول پيمان بر خوان مصطفي

يعني بنوش که شب و روزت اين غذاست

خون خور همي که خون ترا خونبها خداست

 



گر سر کنم مصيبتي از شاه کربلا

ترسم شرر به عرش زند آه کربلا

لرزد زمين ز کثرت اندوه اهل بيت

سوزد فلک ز ناله‏ ي جانکاه کربلا

اي بس شبان تيره که باليد بر فلک

خاک از فروغ مشتري و ماه کربلا

گر يوسف فتاد به کنعان درون چاه

صد يوسف است گمشده در چاه کربلا

اي ساربان، به کعبه‏ ي مقصود محملم

گر مي‏ بري بران شتر از راه کربلا

وي رهنماي قافله، اين کاروان بکش

تا پايه‏ي سرير شهنشاه کربلا

شايد که من به کام دل خود، مشام جان

تر سازم از شميم سحرگاه کربلا

آه از دمي که آتش بيداد، شعله زد

بر آسمان ز خيمه و خرگاه کربلا

گوش کليم طور ولا، از درخت عشق

بشنيد بانگ «اين أنا الله» کربلا

پرتو فکند مهر تجلي ز شرق عشق

موساي عقل، خيره شد از نور برق عشق

 

                                                                     «در حال تكميل ميباشد»




 

 

  ذبيــح الله صاحبـــكار متخلص به سهي

  (1313- دولت آباد تربت حيدريه/1381هجري شمسي-مشهد)       آرامگاه:مقبرة الشعراء-توس

 

«در حال تكميل ميباشد»




دوشنبه 20 بهمن 1393 :: 19:32 ::  نويسنده : ---- محمدجواد امیدی ----

 

     

 

 

 

 

 

 

 

    عبدالرزاق بن علی لاهیجی (مشهور به فیاض لاهیجی) 

     (قرن یازدهم)    آرامگاه :قم

 

         ترکیب بند عاشورایی

             (چهارده بند)

     

              بند یکم

 

عالم تمام نوحه کنان از برای کیست

دوران سیاهپوش چنین درعزای کیست

نیلی چراست خیمه ی نُه توی آسمان

جیب افق دریده ز دست جفای کیست

دیگرغم که گونه ی خورشید را شکست

برروی مه خراش کَلَف ز ابتلای کیست

از غم سیاه شد در و دیوار روزگار

این تیره فام غمکده ماتم سرای کیست

این صندلی مخمل مشکین به روی چرخ

کز شهریار خویش تهی مانده جای کیست

خون شفق به چهره ی ایام ریختند

گلهای این چمن دگر از خار پای کیست

خون در تنی نمانده همان گریه در تلاش

پیچیده در گلوی نفس های های کیست

از استماع ناله دل از کار میرود

این نیش داده سر به رگ جان نوای کیست

دلها کباب گشت و درونها خراب شد

این آهِ دردناکِ دل مبتلای کیست

بر کف نهاده اند جهانی متاع جان

دعوی همان به جاست مگر خونبهای کیست

سرتاسر سپهر پر از دود ماتم است

آخر خبر کنید که اینها برای کیست

گویا مصیبت همه دلهای مبتلاست

یعنی عزای شاه شهیدان کربلاست

 

                                                                «در حال تكميل ميباشد»




 

 

 

  سيد كريم اميري فيروز كوهي متخلص به امير

  (1289-فرح آباد «ساري»/ 1363هجري شمسي-تهران)     آرمگاه:امامزاده طاهر در صحن حضرت عبدالعظيم

 

       تركيب بند عاشورايي

               (پنج بند)

 

            بند یکم

 

جانها فدای آنکه به جان شد فدای غیر

بیگانه شد ز خود که شود آشنای غیر

از بذل جان خویش برغبت برای حق

بگذشت تا گذاشت جهان را برای غیر

گوینده ی خلاف رضا در هوای نفس

جوینده ی رضای خدا در رضای غیر

در راه دین ز پیکر خود ساخت شمع راه

تا رهزن دغل نشود رهنمای غیر

افراشت بیرق از سر خود در طریق عدل

تا کس طریق ظلم نپوید بپای غیر

بر خوان سر گشاده ی آزادی از خدای

داد از سر بریده بهر رگ صلای غیر

مال و منال و اهل و عیال از سرای خویش

کرد آزمون اهل و عیال از سرای غیر

هر گوشه از دهانه ی زخمش به خنده گفت

کز خون پاک خویش دهم خون بهای غیر

چندان به درد و داغ عزیزان گداخت دل

تا چون زر گداخته آمد دوای غیر

نفرین هر شریر به بانگ علن شنید

تا با دعای خیر دهد مدّعای غیر
                                                                     
                             نور هدی فروغ خدا شمس مشرقین
      
                             برهان حقّ و حجّت قول خـدا حسین

 

               بند دوم

 

ای دل به مهر داده به حق ،دل سرای تو

وی جان به عدل کرده فدا، جان فدای تو

ای گشته ی فضیلت، جان کشته ی غمت

وی مرده ی مــروّت، میـــرم بپای تو

محبوب ما، گزیده ی حق، صفوه ی نبی است

مفتون تو، فــــدایی تو، مبتلای تو

از بسکه در غم دل مظلوم سوختی

یک دل ندیده ام که نسوزد برای تو

                    .

                    .

                    .

هرگز فنا نیافت بقای تو، زانکه یافت

آزادگی بقـــای دگر از فنــای تو

شایان اقتفای جهانی به همتند

یاران پاکباز تو در اقتفای تو

غم نیست گر به چشم شقاوت نمای خصم

کوتاه بود عمر سعادت فزای تو

                        «چون صبح، زندگانی روشندلان دمیست

                        اما دمـی که باعث احیــــای عالمیست»1

 

 1- صائب تبریزی

 

                                                      «در حال تكميل است»

 

                                    *************************************




 

   

    محمد كاظم صبـوري «ملك الشعرا» متخلص به صبوري

    (1270هجري قمري-مشهد/ 1322هجري قمري -مشهد)

 

          تركيب بند عاشورايي

 

                                                                            

 

                         «در حال تكميل ميباشد»

                    *********************




صفحه قبل1234صفحه بعد

درباره وبلاگ

شاعر و اديب وارسته،نویسنده ی توانا محمد اميدي متخلص به عاصم، روز جمعه نهم آبان 1269 هجري شمسي مصادف با هفدهم ربیع الاول 1308 هجری قمــری ولادت با سعادت خاتم پيامبران حضرت محمد(ص) در شهر زنجان چشم به جهان گشود. اولين شعر جدايي را در سوگ مادر در يازده سالگي سرود عاصم زنجاني از قريحه فوق العاده بالا و طبع نغز و روان برخوردار بوده كه به عينه در سروده هايش قابل رويت است اشعارش در قالب غزل - قصيده - مثنوي - رباعي و دوبيتي سروده شده و با وجود فرط عشق و علاقه و ارادت به پیشگاه پيامبر عظيم الشان اسلام حضرت محمد مصطفي (ص) و خاندان مطهرش بالاخص سالار شهيدان حضرت ابا عبدالله الحسين(ع)،عظمت و اوصاف آن بزرگواران را به زیبا ترین و شيواترين وجه ممکن در سروده هایش به تصویر کشیده است.از آثار برجسته مي توان به مجموعه ي صبح بهار، يكصد بند عاشورايي، ابربهار، يكصد هشتاد و هفت بند عاشورايي (به زبان آذري) كه در سطح خود بي نظير مي باشد اشاره نمود. عاصم زنجاني در بيست و ششم اسفند ماه 1349 هجري شمسي در سن هشتاد سالگي با شوق ديدار معبود، دار فاني را وداع نمود. روحش شاد و نامش همــواره گــرامي بــاد. _____________________________ _____________________________ _____________________________ استفـاده از مطالب اين وبلاگ با ذكر منبع بلامانع ميباشد. _____________________________
موضوعات
آخرین مطالب
پيوندها
 
 
 
💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران